maandag 5 juni 2017

Lieve ma,....

Lieve ma....29 september 2015
9 maanden na het overlijden van pa kwam er een einde aan je lijdensweg die Alzheimer heette. Tergend langzaam verloor je in de loop van pakweg 10 jaar de grip op alles.....daar waar de woorden meestal makkelijk uit mijn typende vingers stromen op deze blog, moet ik nu elke zin overdenken...vind het moeilijk om er een respectvol en waardig stukje van te maken....aan de ene kant wil ik alles vertellen over je ziekte, zodat mensen begrijpen en inzien hoe afschuwelijk het moet zijn om eigenlijk gewoon langzaam te "verdwijnen", .De steeds grotere gaten in je geheugen....de steeds legere ogen....de verwarring...de achterdocht....de angst...de paniek..... maar aan de andere kant wil ik dat ook niet....uit respect en ter bescherming van je waardigheid. Dat is ook reden waarom het bijna twee jaar heeft geduurd voordat ik dit stukje kon schrijven....wilde het altijd wel maar kon het nog niet zo goed...wist niet zo goed hoe....Ik ga dan ook verder niet in details treden, uiteindelijk is er genoeg literatuur over Alzheimer beschikbaar en zal een ieder die er, op wat voor manier dan ook, mee te maken heeft, het op zijn eigen manier beleven en verwerken......

Net als voor pa had ik voor jou ook een gedicht geschreven.....mijn manier om mijn gevoelens op papier te zetten en het vertelt "ons" verhaal wel voldoende...voorgedragen tijdens je afscheidsdienst....als een soort Dejà Vu .... want nog maar een paar maanden daarvoor stond ik daar ook, met een afscheidsgedicht voor Pa.....bizar...onwerkelijk.....



Lieve Ma,

Ik kijk je aan, maar je ziet me niet, denk ik.... je ogen zijn zo leeg
Ik pak je hand, wrijf door je haar..dat brengt wél wat herkenning en iets vertrouwds teweeg
Je strijkt de krullen uit mijn gezicht en mompelt een woord
Ik zeg: jazeker lief maatje, maar weet eigenlijk niet goed wat ik heb gehoord

Wat had je het taai de laatste jaren
Alleen maar herinneringen verliezen ipv vergaren
En stel je eens voor...; Niet meer te kunnen vertrouwen op je eigen geest
Oh, lieve ma..., hoe vreselijk moeilijk en verwarrend moet dat voor je zijn geweest.

Stukje bij beetje afscheid nemen. Dat doen we eigenlijk al een lange tijd
..Maar waren toch ook weer niet op dit allerlaatste en o zo pijnlijke moment voorbereid
Tis allemaal zo dubbel, want ik wil je echt niet missen...maar, lieve ma weet
Dat ik je ook zo heel erg de verlossing gun ....van die afschuwelijke kwelling die Alzheimer heet

je bent mijn moeder...mijn mama, mijn ma
En het betekent dat ik nu zonder jullie beiden in het leven sta
al ben ik dan volwassen en sta ik op eigen benen
Het voelt toch net alsof er een klein stukje grond onder mijn voeten
is verdwenen

Ik zat niet echt meer in de planning toendertijd
En ja ..ook dit derde kind was weer een meid
.maar....Meer dan gewenst. Zo heb ik me altijd gevoeld heel mijn leven
Omringd door alle zorg en liefde die je mij als moeder hebt gegeven

Vaak stond je er alleen voor door pa's reizen in het seizoen
nu zelf een moeder ..denk ik:.. Pfff...ik geef het je maar te doen
Ik mocht dan vaak naast jou slapen in het grote bed
Hield ik het lege plekje van pa bezet.

Samen naar het zwembad of met de trein, naar Pa in Parijs
Je moederlijke instinct...je maakte jou echt niks wijs
Truien breien ...sokken stoppen...op vrijdag met je krulspelden in je haar naar bed
Voor het slapengaan alvast de  tafel voor 's ochtends "aangezet"

Deze fijne herinneringen schieten nu door mijn gedachten
Ze kunnen dit grote verdriet een heel Klein beetje verzachten
Maar wat deze laatste heftige periode ook met me heeft gedaan
Is , Lieve ma..dat ik nog nooit in het leven zo dicht bij je heb gestaan

Je hield niet van veel poespas ..van haasten of van overdreven gedoe
En dat hield je vast....tot aan het allerlaatste toe...
Dag lieve ma...ga maar ga
Dag lieve ma..dikke kussen en de groetjes aan pa.

Ik lig nog regelmatig wakker 's avonds in mijn bed en dan komt weer alles naar boven...van vroeger, je laatste uren....en als ik nu naar foto's kijk dan realiseer ik me, beschaamd omdat ik het nu pas zie,  wat een prachtig mooie sterke vrouw je was.....weet je...voor mij was je altijd "gewoon" mijn moeder...die er "gewoon" altijd was en "gewoon" voor me zorgde...



Ik mis jullie Pa en Ma!!


We hadden een goede liefdevolle band maar ik was geen dochter die iedere dag aan de telefoon hing ofzo...ik had mijn eigen "volwassen" leven, los van jullie..... ik had me echter nooooooit voor kunnen stellen wat het verliezen van een vader en moeder met je doet. Dat heb ik enorm onderschat!!. De allerscherpste randjes zijn er van af en er is acceptatie, want het is wat het is.....maar het feit dat ik jullie niet meer kan horen, zien, ruiken...dat jullie de dagelijkse dingen niet meer meemaken, dat vind ik nog steeds heel ...raar.....en soms pijnlijk....(anders kan ik het niet omschrijven)
Het positieve wat ik uit al dit verdriet haal is dat ik er toch nog weer van geleerd heb. Geleerd om anders naar je te kijken lieve Ma....en wat jou betreft Pa, soms heb ik het gevoel dat ik door jou ogen kijk;.... naar de natuur bijvoorbeeld...ik zie en bewonder dingen die ik voorheen nooit zag!
.
Kort na jullie overlijden zat ik op een terrasje, samen met Norman....einde van de middag en om één of andere reden viel mijn oog op een boom in de verte.....in die boom zaten twee duiven naast elkaar in het ondergaand zonlicht...een prachtig plaatje!!....nou ben ik niet zo'n zweverig typje maar  meteen kwam het woord ....SAMEN....in me op....Wat het dan ook is of mag zijn (een teken, iets wat je wil zien, toeval) dat maakt me niet zoveel uit, dat mag een ieder voor zichzelf invullen, maar voor mij was het een prachtig ontroerend moment.....


Deze momenten zullen altijd blijven vermoed ik.....op de meest onverwachte momenten komt de emotie vol naar boven..en dan jank ik ff lekker een potje.....het kan van alles zijn...vaak iets heel kleins...

eentje er van is dit nummer van Marco Borsato ..HOEVEEL IK VAN JE HOU....die tekst....zo waar....zo passend.....zo uit mijn hart....

deze is voor jullie Lieve pa en Ma!!
(Klik op de link en luister het nummer op You tube.....)






zaterdag 3 juni 2017

Naar de k(n)apper....

Vanmorgen vroeg uit de veren want met tijd en wijle moeten de vrolijke krullen ff geknipt en gekleurd. De ene dag zit mijn haardos nog als nooit tevoren en vervolgens is er ineens geen land meer mee te bezeilen. Krullen willen er niet meer in springen en onder het niets verbergende halogeenlicht in de badkamer springen de grijze "highlights" me zonder pardon tegemoet.....WAAAAHHHHH!!...kapper bellen!!!!....ASAP...graag NU!!....oh, geen plek..okeeeuujjj...morgenochtend dan.

De meeste mensen kiezen voor een vaste kapster/knipster. Ik doe dat eigenlijk nooit want dan is de kans dat ik nog langer moet wachten op een opknapknipbeurt zeer aanwezig en dat geduld heb ik gewoonweg niet. Ik laat me dus knippen door elke willekeurige kapster die voorhanden is (wel altijd bij dezelfde kapsalon overigens)

Ze kennen me daar al jaren.......mede door de traumatische knipbeurten van Koert toen hij klein was (Traumatisch voor zowel moeder als kind...hahaha)....OOHHH...als ik daar aan terugdenk krijg ik het nog stikbenauwd....pfjoehhh.
Drie man (!!) om Koert vast te houden op zijn stoel en eentje om hem te knippen. Mijn hemel dat menneke flipte hem helemaal...MOORD EN BRAND....alsof hij levend gevild werd met de kappersschaar.......en waarom?...geen idee...pure angst waarschijnlijk....en ik maar zweten en proberen hem te kalmeren met allerlei foute beloftes en snoep en denken OMG!! laat het snel klaar zijn!! euhh... knip maar lekker kort hoor!! dan hoef ik voorlopig niet meer te komen!....oohhhhahahaha

Affijn, ik werd even afgeleid door deze herinnering maar zoals ik al zei laat ik mij knippen door een ieder die geen koffiepauze heeft in de kapsalon. Zo ook vandaag....eerst ff de grijze vlekjes wegwerken. Meestal wordt dat gedaan door stagiaires of leerling kapsters, prima! no problemo, op wat kleine details na zoals verf op mijn voorhoofd (wat er lekker intrekt en er niet zomaar meer af gaat) en een kloddertje in mijn wenkbrauwen. (waarop ze zegt, terwijl ze het wegveegt; "oh...misschien veeg ik nu ook wel je wenkbrauw een beetje weg hoor mevrouw, sorry"....huh? waahahahaha!!!....euhhh vrouwke...deze wenkbrauwen zijn echt hoor...niet getekend...duhh.)
Bijschrift toevoegen
Na 30 minuten voor lul zitten met de verf in mijn haar (gelukkig ben ik niet de enige) mag het er uit gewassen worden, ze worstelt een handdoek om mijn hoofd, wat ook niet echt goed lukt maar hey ik ben  klaar voor de knipbeurt.

Ik verwacht eigenlijk dat één van de andere ervaren kapsters me komt knippen, maar niets is minder waar.....Hetzelfde meiske pakt de schaar en vraagt hoe ik het wil. (SLIK)
Mijn nekhaar gaat even overeind staan want ik denk OH NEE!! straks moet ik een kapitaal afrekenen voor een bos verknipte krullen.....HELP! maar de "softe" Erika in mij zegt niks en denkt heel relativerend...tja....die net afgestudeerde kapstertjes moeten natuurlijk toch ook gewoon een kans krijgen. Tenminste, ik ga er van uit dat ze me niet laten knippen door een leerling....ze zal wellicht een diploma op zak hebben......denk ik......hoop ik.....hoop ik heel erg!!

Euhm...doe maar alleen de puntjes, piep ik vanuit mijn stoel....ennuhhh...ik heb krullen dus niet te kort hè, want het krult straks nog meer op....
Het beste meisje begint wat onwennig te knippen, frummelt een beetje met mijn haar.... ik zie dat ze nog niet de snelheid en routine heeft van de andere kapsters.....laat de kam 2x keer vallen....en een haarklem.....en nog een haarklem..
Ik hou mijn hart vast.....

Maar al mijn angst en vooroordelen zijn vreselijk onterecht geweest; Ze heeft perfect geknipt!! precies zoals ik het wil, het vliegt in model en mijn krullen "doen" het nog!!... en ik ben blij dat ik zo "nobel"(of was het geen ruggegraat? haha) ben geweest om haar te "vertrouwen" met mijn haar. En geloof me, als er iets belangrijk en kostbaar voor me is, is het mijn haar!! een slecht kapsel kan echt mijn humeur eeeeenorm verpesten!

Gelukkig is het allemaal heel goed afgelopen want tja........anders hadden ze MIJj waarschijnlijk de volgende keer met 3 man in de stoel vast moeten houden en had Koert mee gemoeten om nu, op zijn beurt, zijn moeder af te leiden met allerlei foute beloftes en snoepjes.....;)







zondag 1 maart 2015

Mijn lieve Paatje....

Op 13 december 2014 overleed mijn lieve pa....dat is zeker geen.... en verre van... ditje, datje of wissewasje maar toch wil ik ter nagedachtenis aan hem een stukje op mijn blog schrijven

Ik heb ooit eerder een stukje over hem geschreven, toen hij 83 werd..."Busje komt zo" daarin mijn jeugdherinneringen, dat ga ik allemaal niet herhalen dat kun je, als je dat leuk vind gewoon ff teruglezen op deze link:  http://erikaleendertse.blogspot.nl/2012/07/busje-komt-zo.html#links

We hebben mijn vader een mooi afscheid gegeven op 22 december 2014   .... heftig....verdrietig...ik heb in die periode enorm veel tranen vergoten. Werd weer teruggevoerd naar die jeugdherinneringen en voelde me echt  weer dat kind van toen....Mijn pa kon dichten als de beste....dat heb ik van hem geërfd....Ik schreef daarom een gedicht voor hem wat ik op de crematieplechtigheid heb voorgelezen. Beter en toepasselijker dan dit kon ik het niet verwoorden:


Lieve pa...je bent een geliefd en populair ventje,
want bijna iedereen in je omgeving die kent je
attent, grappig, beetje trots en ook een charmeur
ja...Rinus Leendertse....die mooie buschauffeur

Maakt allemaal niet uit al ben je arm, rijk, zwart of wit,
maakt allemaal niet uit hoe het nou precies met je zit
hij hield van je zoals je was...,gewoon, puur en oprecht
en zeker nooit te hoge verwachtingen bij je neergelegd

Ze is het zonnetje in huis...zo werd ik vaak beschreven
en....quote...door jou kaatje zijn we altijd jong gebleven
kijk dit is mijn jongste......ist geen mooie meid?
zulke lieve woorden....in mijn geheugen gegrifd... voor altijd

Je liefde voor bloemen en vogels, van mus tot patrijs
de tripjes met ma...naar jou toe...luxe hotels in Parijs
piposchoenen, mangiare, je half bruine armen door je opgerolde mouwen
dierbare herinneringen die ik altijd bij me zal houden

De speeltuin in Den Inkel, krabbetjes vangen in het Veerse Meer
van de dolle pret met de kleinkinderen genoot je toch zo zeer
er was zoveel mooie en warme chemie tussen opa en kind
want ook die voelden zich door hem gewaardeerd en bemint

We horen het in de wandelgangen van Ter Weel ook steeds weer
Meiden…wat was je vader toch een leuke en fijne meneer
een man met charisma die we niet snel zullen vergeten
dat geeft ons heel veel troost en steun moet je weten

De laatste jaren waren moeilijk voor je, dat konden we allemaal zien
de ziekte van ma....je begreep het ook niet altijd even goed misschien
maar lieve paatje...wat heb je toch je vreselijke best gedaan
je vond het nu wel mooi geweest....je vond het nu tijd om te gaan

Maar...tis goed (zoals je zelf zou zeggen) Ga nu maar lekker slapen pa, rust zacht
in 't groene dal en in 't stille dal wat nu op jou wacht
je te moeten missen.....het doet verdomde zeer, ja vreselijk veel pijn
maar in ons hoofd en in ons hart zul je altijd bij ons zijn

Vroeger als je met de bus op reis moest had ik meestal groot verdriet
want weet je...dan zag ik je soms een groot aantal weken niet
als afscheid hadden we samen een mooi soort ritueel
voor iedere dag dat je er niet was alvast een kusje...en dat waren er soms best heel veel

Nu voel ik dat diezelfde kinderlijke paniek weer in me op begint te wellen
want die dagen dat je weg bent zijn nu echt niet meer te tellen
nu ga je voorgoed op een lange verre reis...'k vraag me af of"t ooit went
dag lief paatje.....een dikke dikke kus.....voor iedere dag dat je er niet meer bent


Ook mijn zussen hadden hele mooie herinneringen op papier gezet...en wat had ik gemoeten zonder mijn lieve zussen||....zo ontzettend blij dat we dit met z"n drieën konden doen!!
We kozen voor het allergrootste, fleurigste en kleurrijkste kistbloemstuk wat er was....het was één grote bloemenzee en het was prachtig!. Aan het einde van de plechtigheid mocht iedereen er i.p.v. bloemen bij te leggen, juist een bloem UIT plukken....want zo was mijn pa....altijd van de stekjes....een kleurrijk tuintje...., bloemen in en om het huis en hij deelde dat graag met iedereen......terwijl onderstaand nummer draaide plukte iedere aanwezige een bloemetje...sommige zelfs een bosje...zo mooi....het was een waardevol, waanzinnig emotioneel moment wat diepe indruk op me heeft gemaakt....iedereen nam een bloemetje mee uit pa's "tuintje".


Het hoeft geen uitleg dat ik dit nummer niet kan luisteren zonder dat de tranen over mijn wangen stromen....

De bloemen die nog over waren hebben we de volgende dag bij het watersnoodmonument in Kruiningen gelegd. De rode draad in het leven van mijn pa, omdat hij toen zijn vader en broer verloren is, beiden verdronken in de rampnacht ....en daardoor ook een rode draad in het leven van ons.....verhalen...herdenkingen.....de medewerking van mijn pa aan een documentaire over de ramp...etc....ook dat was een indrukwekkend moment omdat we allemaal wisten wat een verdriet mijn vader heel zijn leven heeft gehad....vooral de tekst op het monument snijd door mijn ziel nu ik weet hoe het voelt een dierbare te verliezen...laat staan dat je er twee tegelijk zo plotseling verliest.




HOORT GIJ DE ZEE
ACHTER MIJN HART
DAN ZAL IK HEEN ZIJN
EN GIJ ZULT MET DE ZEE 
ALLEEN ZIJN
DE GOLVEN ZULLEN
BREKEN IN UW HART













a.s. donderdag kunnen we de urn ophalen in Goes....dat gaat weer een heel emotioneel moment worden...
Ik mis je Pa.....ik mis je grapjes met de kleinkinderen, je blije gezicht wanneer we bij je waren....je trotse woorden over ons alle drie,...je handen die mijn haar pakten terwijl je zei dat ik zo'n prachtige bos krullen had....ik mis zelfs je bedompte rokerige kamertje ....Op de kamer van Koert hangt de pet die je vaak droeg....die ruikt nog helemaal naar jou...en af en toe snuif ik die vertrouwde geur nog ff op.....
Trots dat je mijn vader was....en dankbaar voor het vertrouwen wat je altijd in ons hebt gehad in alle keuzes die we maakten,




donderdag 13 november 2014

Hé hé Kaboutertjes...

Zeg nou niet dat je de volgende situatie  niet herkent: .....Je weet voor 100% zeker dat je iets op een specifieke plek hebt neergelegd....of opgeborgen...of dat je het daar gezien hebt... en op het moment dat je het serieus nodig hebt is het er niet meer...weg....foetsie...verdwenen...spoorloos......om vervolgens tot je grote verbazing te ontdekken dat het er een aantal uren of dagen later gewoon weer WEL ligt...op DIE plek..JAAAHOOOR!!!....alsof het noooooit zoek is geweest......bizarre gewaarwording!

.....duidelijke zaak....toch?......kaboutertjes!!....Je leert er enigszins mee leven....je realiseert je dat het best lastig is voor kaboutertjes om boodschappen te doen in die "grote" wereld.... dus owkeejj dan maar.....als ze dan af en toe iets lenen en weer netjes terugleggen.....prima...ik ben de moeilijkste niet....maar niettemin af en toe erg frustrerend!

Geen idee met hoeveel ze zijn en hoe de samenstelling is....alleen mannetjes?....mannetjes en vrouwtjes?...ik denk inderdaad beiden want mijn elastiekjes en haarspeldjes lijken ook met tijd en wijle te verdampen....en nou laatst waren het scheermesjes....(een "metro" kabouter met baardissues denk ik)....Het vreemde was wel dat het zich deze keer in mijn auto afspeelde.....blijkt er dus toch eentje mee ontsnapt naar buiten, mee mijn auto in,,,niks gezien!!....geen glimp opgevangen van een rood puntmutsje of blauw tuinbroekje.....

Ik had scheermesjes gekocht en bij de rest van mijn boodschappen in een tas gestopt. De tas zat iets te vol dus toen ik thuis kwam en de scheermesjes nergens kon vinden vermoedde ik dat ik ze was verloren ....of dat ze uit de tas in mijn achterbak waren gevallen....heel de achterbak binnenste buiten gekeerd......wel 3x....want ik baalde als een stekker...damn...grmpfffff.....15 euro down the drain....mèhhh...terug gereden en onopvallend nonchalant stiekem zoekend, daar waar ik gelopen had met mijn overvolle tassie, hopend dat ze er misschien nog lagen....maar helaas pindakaas....ik had me er al bij neergelegd en probeerde het positief te benaderen; waarschijnlijk heb ik iemand anders heeeel blij gemaakt met gratis scheermesjes....(shit shit shit shit)....Kruidvat weer in en al schaapachtig lachend aan de dame achter de kassa uitgelegd dat ik ze verloren was...(ze keek me namelijk een beetje raar aan toen ik ze weer afrekende.....zo van:...euhhh...had u die net ook niet gekocht?).......

affijn....gisteren (lees een week later) ga ik weer boodschappen doen....zet mijn boodschappentas achter in mijn autootje....lege achterbak...ligt niks...IK WEET HET ZEKER!!....kom ik thuis...achterbakkie open...tas er uit....HUUUHHHHHHHH!!!.....you gotta be kidding me!!....bestaat niet!!...onmogelijk!!....daar liggen ze...open en bloot gewoon in het volle zicht....de scheermesjes.....??????????????????????????????????????..........zucht..............K#tkaboutertjes......


zondag 11 augustus 2013

Zwembad Den Inkel.....

En daar sta je dan.......na zo'n 100 jaar......ineens weer in zwembad Den Inkel.....en er is gewoon amper iets veranderd...hahahaha...GEWELDIG LEUK!!....allerlei herinneringen komen spontaan naar boven...
heel veel uurtjes daar doorgebracht als kind. Flinterdun (soort bezemsteel zeg maar..) flink door de zon gebruind meisje met lange haren....Kunstjes doen van de duikplanken..zowel hoog als laag...salto...handstand overslag...achterover duiken..etc...In het duikplankenbad de bodem proberen te raken terwijl je oren bijna klappen van de druk....waaaaanzinnig lekkere mokka ijsjes en aarbeienijslollies...TV pak vanilleijs (ja...zo heette het echt,,haha)....Samen op het veld liggen met vriendinnetjes en later met dezelfde hanggroep als die van het bushokje (zie ander blog)...Ik heb dat fietspad er naar toe heel wat keertjes afgefietst (jajaja....jullie lezen het goed...toen fietste ik nog regelmatig..hahaha)

Nu zie ik Maud en Koert op die duikplanken staan, die nog gewoon exact hetzelfde zijn....bizar!!...Mega Deja Vu.....Maud, als een soort kopie van mezelf...dezelfde kunstjes...hetzelfde soort meisje (neh..veel mooier dan haar moeder!!) en Koert stoer als de jongens uit die groep toendertijd....vooral alleen maar van de hoge duikplank...indruk maken met mooie duiken enzo...hahaha...heerlijk!!

Ik wordt hier wel weer ff gruwelijk met mijn neus op de feiten gedrukt....dit zijn mijn KINDERS!!!...WAAAHHHHH!!.....zo groot!!...ik kan het bijna niet geloven....???..voel me soms echt nog dat zelfde meisje als toen, zeker als je in een omgeving komt die niet of nauwelijks veranderd is sinds je kinderjaren.....pfffff....alsof het gisteren was..
.... terwijl ik nu kijk naar die twee tieners op de duikplank, die ik dus blijkbaar gebaard heb, kom ik tot de conclusie dat dat onmogelijk is ...dat kleine dunne meisje is niet meer!!....ongeloof en trots komen er dan naar boven....ongeloof dat het allemaal zo snel gaat (bleegghhhh cliche...I know) en trots dat dat mijn kinderen zijn...die 2 mooierds!!...

Maar zwembad Den Inkel is gewoon nooooooit veranderd...soms staat de tijd dus ook een beetje stil!!



vrijdag 12 april 2013

niet meer roken = meer ballen????


Nu de ergste rook een beetje opgetrokken is uit mijn lijf, leden en hersenen.... na ruim 3 weken niet roken.... kan ik weer een beetje helderder denken, zo lijkt het tenminste.....
Wat ik vooral ook merk is, dat ik, nu ik me niet meer kan verschuilen achter mijn eeuwige sigaretje, ik dingen en situaties veel sneller aanpak. Niet meer "Ohh..hier-zie-ik-zo-tegen-op-dus-eerst-nog-maar-ff-een-sigaretje-en-dan-doe-ik-het- situaties" (en die had ik regelmatig, kan ik je melden)....en weet je... ik vind het heerlijk!!!
.....word ik soms, langzaam aan..................................
.....................een vrouw met ballen????

zaterdag 23 maart 2013

IKKANHETIKKANHETIKKANHET.......

Stoppen met roken....OMG....wat een emotionele achtbaan is dat toch. Het ene moment een retesterke stoere gemotiveerde vrouw van deze tijd, die zeker weet dat ze het kan....en PLOP...het andere moment een zichzelf mega zielig vindend opstandig soort agressief-achtig hoopje ellende die alleen maar wil roken.... pfffff

30 jaar lang hoorde die peuk bij mij...30 jaar!!...ik doorsta nu eigenlijk een soort rouwproces (dat staat op mijn rokersblog en dat geloof ik ook) Het is gewoon een stukje identiteit waar ik afscheid van moet nemen...en ook al weet ik hoe VRESELIJK slecht het voor me is...toch doet het af en toe pijn, als ik er aan denk nooit meer te kunnen roken....dat mijn "vriendje" de sigaret er nooit meer zal zijn voor me!!



Zo erg is een verslaving dus....gelukkig kan ik dat nu goed voor ogen houden.....met de leeftijd komt het verstand, zeggen ze wel eens...whahahaha. Ik zie in wat een DRAAK ik af en toe kan zijn...puur uit frustrastie...niet op het moment zelf natuurlijk...maar achteraf  wel...ennuhh...dus....sorry bij deze, voor een ieder die met mij te maken krijgt op zo'n moment....(schaam schaam)

Ik merk na bijna een week niet roken al duidelijk verschil. Ik kan dieper inademen...voor mijn gevoel zie ik scherper, ik ruik beter, stink zelf niet meer....geen gele nicotine-vinger meer die ik altijd vol schaamte wegmoffelde of schoonvijlde, blije man en kindertjes....en toch....toch heb ik steeds die momenten... dat me dat ff  geen REET kan schelen. Das dus dat verdomde monster in mijn kop. Tot nu toe kan ik m goed verslaan...dat monster. Pak mijn strijdbijltje op...geef m een zwieper... en zoek een andere activiteit om mijn gedachten te verzetten...en dat helpt!! Want dat is de enige manier!...mezelf dwingen iets anders te gaan doen i.p.v. mezelf heeeuuul zielig te vinden....(want daar ben ik anders best heeeel goed in, moet ik, tot mijn schaamte, toegeven)

Deze ochtend was ook verdomd lastig...maar dit helpt!!...het ff van me afschrijven...de ergste paniek is alweer gezakt....gelukkig. Zie je...IK KAN HET WEL!!....en ik zou zoooooooooooooooooooooooooo trots op mezelf zijn als het me lukt!!